Fundacja
Historia i informacje o Fundacji
Przychodnia
Macierzyństwo i Życie
 
Nauka Kościoła
Dokumenty
Naprotechnologia
Lekarze i instruktorzy

Aktualności, Konferencje

Konferencja bioetyczna w Homlu

23/05/13

17 maja 2013 roku na Państwowym Uniwersytecie Medycznym w Homlu (Gomlu) na Białorusi odbyło się zorganizowane przez Katedrę Ginekologii i Położnictwa międzynarodowe szkoleniowe seminarium naukowo-praktyczne poświęcone NaProTECHNOLOGY pod tytułem „Bezpłodność – wyzwanie medycyny XXI wieku. Naprotechnologia jako współczesna etyczna metoda diagnostyki i leczenia bezpłodności”. Patronatem konferencję objęło Ministerstwo Zdrowia Republiki Białorusi i Rejonowy Konsultant Ginekologii i Położnictwa w Homlu. Inicjatorem spotkania był ks. prałat Sławomir Laskowski, proboszcz parafii Narodzenia NMP w Homlu, prezbiter archidiecezji lubelskiej, od 24 lat pełniący tam posługę duszpasterską.
1

Spotkanie otworzył Kierownik Sektora Naukowo-badawczego Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Homlu, dr Igor Anatolewicz Cieszyk.

Wykłady wygłaszane były w języku rosyjskim i polskim (i tłumaczone na rosyjski). Tłumaczami byli dr Wiktor Miechowski, Vladlena Onopryichuk oraz Alina Prichodzko. W pierwszej części konferencji uczestniczyło około 100 słuchaczy (lekarzy i studentów medycyny); w sesji popołudniowej około 25.

2

Pierwszy wykład dotyczył stanu medycyny na Białorusi w odniesieniu do leczenia bezpłodności. Wygłosiła go dr n.med. Tatiana Nikołajewna Zacharienkowa, kierownik Katedry Ginekologii i Położnictwa w Państwowym Uniwersytecie Medycznym w Homlu. Omówiła problem bezpłodności na Białorusi oraz możliwości diagnostyczne i terapeutyczne. Przedstawiła też działalność ośrodków medycyny reprodukcyjnej, stosujących techniki zapłodnienia pozaustrojowego, także z wykorzystaniem matek zastępczych (surogatek).

3

Drugi wykład poświęcony wprowadzeniu w NaProTECHNOLOGY przedstawił dr n.med. Maciej Barczentewicz, prezes Fundacji Jana Pawła II, Instytutu Leczenia Niepłodności Małżeńskiej w Lublinie, praktykujący ginekolog-położnik. Pokazał kluczowy dla naprotechnologii schemat myślenia, podążający za fizjologicznymi procesami zachodzącymi w organizmie kobiety i mężczyzny, ze szczególnym uwzględnieniem fizjologii systemu prokreacyjnego kobiety. W dużym skrócie pokazał zakres działań diagnostycznych i terapeutycznych w naprotechnologii, ukierunkowanych na przywrócenie fizjologicznie prawidłowych procesów. Kolejne wykłady w programie konferencji pokazały poszczególne elementy wchodzące w skład NaProTECHNOLOGY bardziej szczegółowo.
Barczentewicz zwrócił szczególną uwagę na faktyczny brak wzrostu skuteczności medycyny od czasu wprowadzenia technik sztucznego rozrodu i potrzebę powrotu do solidnej diagnostyki i leczenia przyczynowego. Przedstawił niektóre elementy Modelu Creighton, metody obserwacji płodności kluczowej do diagnostyki i leczenia w naprotechnologii. Bardziej szczegółowo tę metodę obserwacji płodności przedstawiła dr Monika Szczepanik, instruktor Modelu Creighton z Lublina, współpracująca z Instytutem Leczenia Niepłodności Małżeńskiej dra Barczentewicza.

4

Ostatnią część swojego wykładu M. Barczentewicz poświęcił porównaniu technik ART z NaProTECHNOLOGY.

Bezpośrednio po nim głos zabrała dr Monika Szczepanik, instruktor Modelu Creighton (CrMS – Creighton Model FertilityCare System), przedstawiając podstawy tej metody rozpoznania płodności. Wiele uwagi poświęciła ukazaniu płodności jako prawidłowemu i postulowanemu stanowi fizjologicznemu. Ukazała sposób szkolenia instruktora, kładąc nacisk na standaryzację metody – tak w zakresie szkolenia personelu (instruktorów, lekarzy), jak i par małżeńskich (użytkowników). Starała się przedstawić możliwości diagnostyczne naprotechnologii bezpośrednio wynikające z obserwacji cyklu w oparciu o Model Creighton, bez wchodzenia w szczegóły, gdyż wymagałoby to w gruncie rzeczy nauczenia słuczaczy całego CrMS, podczas gdy cykl szkoleniowy instruktora trwa minimum 15 miesięcy, a lekarza 6 miesięcy.
Dr Szczepanik mocno wyakcentowała prospektywny charakter CrMS, czyli zdolność do bieżącej analizy stanu płodności kobiety, bez konieczności uciekania się do analizy poprzednich cyklów i wyliczania prawdopodobieństwa zajścia kolejnych etapów cyklu miesiączkowego. Daje to możliwość indywidualnego potraktowania każdego cyklu i każdej pacjentki. Swoje wystąpienie zobrazowała kartami obserwacji ze swojej praktyki instruktorskiej, wyjaśniając słuchaczom istotne dla omawianych zagadnień elementy.

5

6

Kolejnym prelegentem była mgr Magdalena Machlarz, biolog, współpracująca z Instytutem Leczenia Niepłodności Małżeńskiej dra Barczentewicza. Przedstawiła współzależność płodności małżeńskiej i sposobu żywienia. W oparciu o istniejącą literaturę oraz własne badania stwierdziła, że narastające problemy z nietolerancją pokarmową, alergiami oraz niewłaściwe zbilansowanie diety mają poważny wpływ na płodność kobiety. Wskazała jednocześnie na niewielką ilość badań klinicznych w tym zakresie.

7

Kolejnym prelegentem był dr hab. Piotr Kieniewicz MIC z Katedry Teologii Życia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Omówił etyczną perspektywę lecznienia niepłodności, kładąc duży nacisk na podstawy oceny moralnej postępowania, także postępowania medycznego. Istotnym celem wykładu było ukazanie etycznego sposobu myślenia jako kluczowego na równi z perspektywą pragmatyczną w określeniu kryteriów dobrej medycyny. Samo stwierdzenie skuteczności danej procedury medycznej nie przesądza bowiem o jej moralnej godziwości. Na tej podstaie wskazał szczegółowe kryteria określające, jakie działania w leczeniu niepłodności mogą być określone jako godziwe, a jakie godziwymi nie są.

8

W sesji popołudniowej przewidziane były trzy wykłady. W pierwszym dr n.med. Maciej Barczentewicz przedstawił leczenie niepłodności w oparciu o kilka przykładów ze swojej praktyki naprotechnologicznej. U podstaw działania jest rozpoznanie przewlekłego charakteru niepłodności jako przypadku klinicznego, domagającego się adekwatnego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.

9

Drugim wykładem w sesji popołudniowej była prezentacja lek. Aleksandry Baryły, specjalisty ginekologa-położnika ze Szpitala Świętej Rodziny w Warszawy. Przedstawiła naprotechnologiczną praktykę chirurgiczną – stosowane procedury i techniki, oraz ich wpływ na całość leczenia niepłodności. Zwróciła uwagę na rozbieżności w określaniu przyczyn niepłodnosci przedstawianych w różnych studiach; różnice wynikają z przyjętej metodologii oraz celu prowadzonych badań (nierzadko ukierunkowanych na uzasadnienie zasadności IVF jako zalecanej metody postępowania). Wiele z przedstawionych technik chirurgicznych było stosowanych przed 1978 rokiem; po wprowadzeniu procedury in vitro zostały one zarzucone. Już wówczas były one przynajmniej równie lub bardziej skuteczne, niż wprowadzone środki farmakologiczne. Tymczasem rozwój technik chirurgicznych, zwłaszcza przy uwzględnieniu technik przeciwzrostowych pozwoliłby (i pozwala w NaProTECHNOLOGY) na znaczący wzrost skuteczności terapeutycznej działań chirurgicznych.

10

Dr Baryła zwróciła uwagę, że chirurgia naprotechnologiczna służy nie tylko leczeniu niepłodności, ale także innych patologii w obrębie miednicy mniejszej. Stosowane techniki leczą zrosty i zapobiegają ich powstawaniu. Niektóre z praktyk idą wbrew obowiązującej „modzie” w kulturze operacyjnej, preferującej laparoskopię, czy rozpuszczalne nici chirurgiczne. O wyborze działania przesądzać powinno zdrowie pacjentki, a nie moda czy upodobanie lekarza.

11

Ostatnią prelegentką była dr n.med. Zoresława Horodenchuk ze Lwowa (Ukraina), która przedstawiła doświadczenie pracy instruktorów CrMS i konsultantów medycznych NaProTECHNOLOGY na Ukrainie. Działa tam 4 lekarzy NaPro i dwie instruktorki CrMS. Horodenchuk oparła się w prezentacji na przykładach zaczerpniętych z własnej praktyki jak i z praktyki dr Oksany Furman z Winnicy (Ukraina). Dało to słuchaczom obraz faktycznych możliwości terapeutycznych, jakie oferuje naprotechnologia.

autor tekstu: ksiądz Piotr Kieniewicz MIC